Zelfzorg wordt in onze maatschappij een steeds belangrijker begrip. Je moet de kranten maar open slaan om te zien hoe actueel het is: besparingen in de terugbetaling van geneesmiddelen, patiënten die meer moeten betalen voor bepaalde behandelingen, besparingen in de ziekenhuissector.

Men wil patiënten mondiger maken zodat ze inspraak krijgen in hun behandelingswijze. Bangemann, ex-lid van de
Europese Commissie, gaat nog verder. Hij vindt dat iedereen het recht heeft te weten welke behandelingen er vandaag
de dag bestaan. En indien de patiënt de informatie niet kan verwerven langs de klassieke kanalen, moeten toegankelijke tijdschriften en internet soelaas brengen.

De informatiestroom naar de patiënten toe mag zich dan wel uitbreiden, de inhoud wordt steeds wetenschappelijker en
het is dan maar de vraag of de patiënt begrijpt waar het over gaat en hij of zij de juiste keuzes kan maken.
De patiënt blijft achter met veel vragen: Welke keuze maak ik? 

Is de voorgestelde therapie erkend of niet? Gaat het om een officiële vorm van geneeskunde of een alternatieve?
Houdt de behandeling risico's in? Is er garantie op succes? Is er een terugbetaling voorzien?
Hoeveel bedraagt de persoonlijke bijdrage?

Natuurlijk is het goed dat er informatie ter beschikking is en dat patiënten mondiger worden, maar de vele vragen blijven. 
Gelukkig zijn er ook antwoorden op deze vragen. Zelfhulpgroepen spelen een niet onbelangrijke rol.
Op basis van het delen van persoonlijke ervaringen, voelt de patiënt zich begrepen en krijgt hij een beter inzicht in de problematiek.

Nationale gezondheidsorganismen hebben van het vulgariseren van wetenschappelijke informatie terecht een aandachts-punt gemaakt. Vulgarisatie is in deze geen pejoratief begrip, integendeel. De moeilijk verteerbare informatie wordt
vertaald in een begrijpelijke taal. Het is aan de mutualiteiten, ziekenhuizen, verpleegkundigen en artsenverenigingen om deze informatie wetenschappelijk te onderbouwen. 

Door de interactie tussen de verschillende groeperingen en invalshoeken kan de patiënt een meer gefundeerde keuze
maken die moet leiden tot de oplossing voor zijn of haar probleem.

Het is precies op deze noden dat de Gezondheids- en Welzijnsbeurs in Sint-Niklaas wilt inspelen.
Wat eens een lokaal initiatief was, is nu een begrip in Vlaanderen voor zelfhulp-, gezondheids- en welzijnsorganisaties.

Een direct contact tussen patiënt, student, hulpverlener, vrijwilliger of geïnteresseerde, zorgt voor een boeiende uit-
wisseling van ervaringen. Het praten met mensen die een gelijkaardig probleem hebben, werkt helend.
En wat op die beurs begint als een eerste contact werkt nog maanden, soms jaren door.

De bezoeker die onopvallend een folder meeneemt en later toch de moed heeft om contact op te nemen met mensen die kunnen helpen, het is "het kleine wonder" dat zich al honderden keren heeft herhaald.

Studenten krijgen een overzicht van wat zich beweegt in de wereld van informatie- en hulpverstrekking, wat hun
aandacht voor de noden van patiënten doet groeien. Hulpverleners kunnen hun ervaring uitbreiden door het praten met patiënten of ex-patiënten. De geïnteresseerde bezoeker krijgt inzicht in de problemen van mensen, problemen die anders vaak verborgen blijven. 

Zolang de Gezondheids- en Welzijnsbeurs aan deze behoeften voldoet, zullen haar doelstellingen zin blijven hebben:

Doel 1: de informatiedrempel verlagen, zelfs wegnemen, voor patiënten, hulpverleners en het brede publiek.

Doel 2: de dialoog tussen diverse groepen gaande houden om binnen de gezondheidszorg tot een optimale
hulpverlening te komen.

 Eric Merny.

Voor vragen of opmerkingen over deze website; webbeheerder@gezondheidsbeurs.org